Reviews

Terror (USA)
23 uur 46 min geleden
Vreid (NO)
2 dagen 19 uur geleden
Voivod (CDN)
2 dagen 23 uur geleden
Ten Years Today (NL)
3 dagen 6 min geleden
Aborted (BE)
6 dagen 15 uur geleden
Slaegt (DK)
6 dagen 23 uur geleden
Silver P (IT)
1 week 16 uur geleden
Maurice van Hoek (NL)
1 week 17 uur geleden
Baroeg Open Air (NL)
1 week 20 uur geleden
MaYaN (INT)
1 week 23 uur geleden
Therapy?
1 week 1 dag geleden
Joe Bonamassa (USA)
1 week 1 dag geleden
Krisiun (BR)
1 week 2 dagen geleden
Deicide (USA)
1 week 3 dagen geleden
Albert Marshall (IT)
2 weken 19 uur geleden
Chalice (BE)
2 weken 19 uur geleden
Everlast (USA)
2 weken 1 dag geleden
Cripple Black Phoenix (UK)
2 weken 1 dag geleden
Pale Waves (UK)
2 weken 2 dagen geleden
Brant Bjork (USA)
2 weken 2 dagen geleden
Circles (AUS)
3 weken 1 dag geleden
Tantara
3 weken 2 dagen geleden
Pig Destroyer (USA)
3 weken 2 dagen geleden
KIN
Mogwai (UK)
3 weken 3 dagen geleden
Schollenpop (NL)
4 weken 2 dagen geleden
Dee Snider (USA)
4 weken 4 dagen geleden
Foscor (ES)
4 weken 5 dagen geleden
Man With A Mission (JPN)
5 weken 23 uur geleden
Crawl (SWE)
5 weken 1 dag geleden
Doro (DE)
5 weken 2 dagen geleden

Een zaterdag half september. Dat is al jaren gereserveerd voor Baroeg Open Air. Het gratis muziekfestival onder initiatief van de naamgevende muziektempel van Rotterdam-Zuid vierde dit jaar zijn elfde editie. Middels een ruime inzamelingsactie kwam deze editie tot stand. Als elk jaar was White Room Reviews erbij.

Het groots opgezette festival in het Zuiderpark had voor deze editie weer mooie namen op het affiche staan. Verdeeld over vier podia schotelde de organisatoren het publiek een breed programma voor. Van kleinschalige optredens onder de noemer van de PleeSessies en talentvolle bands op het Talent Stage tot aan de grootheden van de moderniteit op de Electronic Stage en van de stevige gitaren in de Main Stage, vanalles was vertegenwoordigd.
Ondanks het prima meewerkende weer en de overdosis aan gezelligheid moet toch ook de kanttekening worden gemaakt dat het halen van munten niet ideaal was. Dit lag niet aan de automaten of aan de vriendelijkheid van de medewerkers achter het loket, maar aan het aantal punten. Door de wachtrij kon Glowsun alleen van een afstandje genoten worden. Daarom was het daarna eerst even onder het genot van een koel biertje op de heuvel genieten in de zon met de PleeSessie van Wildebeast op de achtergrond. Een mooi begin van een heerlijke dag.

Eén van de meest spraakmakende bands van de afgelopen tijd in deze regio is toch wel het Vlaamse gezelschap van Fleddy Melculy. Het goedgemutste vijftal was vanuit België afgereisd naar Rotterdam om het publiek in vuur en vlam te zetten. Voor de mensen die louter leven van hits ontbraken ‘Varken’, ‘668’, ‘Feestje In Uw Huisje’ en ‘T-Shirt Van Metallica’ niet. Die laatste vormde het ultieme slotakkoord van de sterke show. Voor de volgers van de band had Fleddy Melculy ook een verrassing in petto. ‘Pinokkio’, afkomstig van het eerder dit jaar verschenen De Kerk Van Melculy, werd voor een tweede maal ooit live gespeeld. Gezien de strakheid waarmee de band dat deed, mogen er nog vele malen volgen. De energieke set bracht niet alleen de fans in beweging. Menig aanschouwende metalhead zag zijn lichaam mee gaan bewegen om de combinatie van hardcore en metal, met zelfs in ‘Ik Haat Jazz’ nog een vleugje,..juist, jazz.Fleddy Melculy Baroeg Open Air

Fleddy Melculy
Veel jongeren waar ook afgekomen op de trots van Gelderland: Heidevolk. De veelkoppige band liet op de bühne zien waarom deze band nog steeds zo snel aan fans wint. Niet alleen de muziek zit goed in elkaar, de presentatie op het podium, waarbij de twee zangers in het oog springen, en de strakheid van de show zorgen voor veel tevredenheid.Heidevolk Baroeg Open Air

Heidevolk

Ondertussen had de organisatie voor de Vrienden Van ook nog een leuke borrel georganiseerd backstage. Hierdoor kon bijvoorbeeld 10 Years niet aanschouwd worden. Wel kwamen daar vanuit de bezoekers veel positieve geluiden over, iets wat bijvoorbeeld ook voor het eerder op de dag spelende Knarsetand gold.

De eerste van de twee afsluiters van de Main Stage was God Dethroned. Er schenen mensen in het publiek te staan die én uit Nederland komen én nog nooit van die band hadden gehoord. Waar dat mis is gegaan, moge Joost weten. Opener ‘The World Ablaze’ werd gevolgd door klassieker ‘Villa Vampiria’. Daarmee kan ook gelijk de set van deze vier heren worden samengevat, want naast het recente werk van The World Ablaze, waarvan ook ‘Annihilation Crusade’ en ‘Escape Across The Ice (The White Army)’ werden gespeeld, had de band oog voor veel momenten uit hun rijke carrière. Hierdoor konden de fans alleen maar tevreden naar de show kijken, hun glas heffen en de songs woord voor woord meebrullen.
Afsluiter Rose Tattoo was helemaal overgekomen vanuit Australië. De grote band onder aanvoering van de kleine Angry Anderson vormde een mooie afsluiting van een heerlijke festivaldag. De typische hardrock was voor jong en oud goed te pruimen, waardoor er ook headbangende families aanschouwd konden worden. In dat kader kan Baroeg Open Air buigen over een perfect verbroederende headliner.Rose Tattoo Baroeg Open Air

Rose Tattoo
Toen het gedaan was, was de zon al lang onder, het veld bezaaid met lege bekers en de metalhead voldaan. Er zijn weinig zaken die men meer kon wensen op zo’n dag. Een goed gevarieerde line-up en een breed scala aan eten en drinken. Op naar volgend jaar.  

Meer foto's op Facebook.

Zoals ieder jaar wordt in Scheveningen Schollenpop georganiseerd. Het gratis toegankelijke festival op het strand had dit jaar ook weer een mooi programma. Waar de organisatie er alles aan doet om de zaken zo goed mogelijk te regelen, is er één element dat niet geregeld kan worden: het weer. Weer of geen weer, Schollenpop ging door.

Wie over duinovergang 12 loopt ten zuiden van de haven in Scheveningen, ziet het strand. Rechts, tegen de haveningang, verrees een groot podium en een grote witte tent. Waar op het grote podium de acts van nationale en internationale naam speelden, was het in de tent meer lokaal werk. Ondanks alle goede bedoelingen, was het weer een flinke spelbreker. De zon en de hevige buien waren in een vurig gevecht met elkaar om een plek boven het terrein van Schollenpop. Om die reden stond White Room Reviews, helaas, niet vooral toen de Nederlandse metalhelden van For I Am King het podium bestegen.
Doordat niet alleen de regen van invloed was, bleek daarna. In de haast werd op Den Haag Centraal snel bus 22 gepakt. Blijkbaar gaat die twee kanten op. Toen het Bronovo ziekenhuis in beeld kwam, was duidelijk dat het festivalterrein niet vroeg bereikt zou worden. Op het moment dat de weg er naartoe eindelijk succesvol was afgelegd, was het de beurt op het hoofdpodium aan The Cool Quest. De enthousiaste band uit Zwolle liet zien dat hun frisse mix van stijlen, waardoor ze ook iets weg hebben van Chef’Special, bleek live erg aanstekelijk. Toen de zanger vroeg om handen, waren veel bezoekers in die sferen dat ze die handen inderdaad in de lucht gooiden. De medley met onder andere ‘Me, Myself & I’ in een hoofdrol aan het eind zorgde er tevens voor dat deze Zwollenaren met een daverend slotakkoord afscheid van het publiek namen. Dat hun set sterk was, bleek uit het feit dat er mensen die duidelijk niet specifiek voor The Cool Quest waren gekomen, lekker mee stonden te dansen. Louter complimenten voor The Cool Quest dan ook.The Cool Quest Schollenpop

The Cool Quest
 
Terwijl in de tent het toen de beurt was aan No Justice, een jonge groep die met eigen werk de tent vol hield en de handen flink op elkaar kreeg, werd het terrein nog even beter verkend. De eetkraampjes waren goed verzorgd, waarbij de burgers en de friet goed smaakten, en ook qua drank was er aan alles gedacht. Naast het immer smakende bier was er ook goede koffie en thee te verkrijgen. Gezien de weersomstandigheden was dat geen slechte vinding.
Om half acht was het de beurt aan The Boxer Rebellion. Eerder dit jaar kwam dit Britse gezelschap met Ghost Alive. Die plaat stond tijdens deze show ook centraal. Opener ‘What The Fuck’ was ook de opener van de set op Schollenpop, terwijl ook ‘Love Yourself’ en ‘Here I Am’ deel uit maakten van de set. De indierockers waren niet gekomen om de boel flink op de schudden. De kracht van The Boxer Rebellion, zeker de laatste release in acht nemend, is om de luisteraar te bedwelmen. Een mooi moment was ‘New York’. De van Promises afkomstige track werd gespeeld met de gitarist en bassist ineens als extra percussionisten. Dat gaf een hele intense lading aan het nummer. Na vijftien tracks was de show gedaan. Een uur The Boxer Rebellion, betekende een uur genieten en wegdromen. Zelfs zonder volledig te kunnen genieten van de zon lukte dat.The Boxer Rebellion

The Boxer Rebellion
 
De andere headliner van de dag was De Likt. De Nederlandse formatie speelde eerder Pinkpop plat en ondanks dat ze nu voor een stuk minder mensen speelden, maakte dat niet uit. De energie van De Likt  kent geen modus zonder aanstekelijk te zijn. Daarna was het aan DJ Trobi om het feest af te sluiten. Toen was de zon al lang en breed van de radar verdwenen.
Het moge dan misschien niet de editie met het meest ideale weer zijn geweest, Schollenpop was qua acts een succes en de mensen die er waren, waren louter positief. Buiten een roep om meer metal, iets wat nooit erg is, viel er geen onvertogen woord te horen. Kortom, op naar volgend jaar.

Meer foto's binnenkort op onze Facebookpagina.

De zomer is nog in volle gang, nog niet iedereen is teruggekeerd van zijn welverdiende vakantie, maar de Baroeg had een mooie reden om mensen toch naar de Rotterdamse zaal af te laten reizen. Drie Amerikaanse death metal bands vormden die mooie reden. White Room Reviews was erbij.

Het voordeel van de Baroeg is dat men als bezoeker altijd bekenden tegenkomt. Niet elke zaal in Nederland kan buigen over zo’n standaard aanwezige gezelligheid. Toch waren het bij lange na niet alleen de trouwe bezoekers die naar Rotterdam-Zuid waren gekomen. Deze bands samen op een affiche was voor veel mensen aantrekkelijk. Ondanks dat er echt  nog wel meer bezoekers bij hadden gekund, was de opkomst mooi.
Toen de opener van de dag, Broken Hope, aftrapte, gold dat nog niet iedereen aanwezig was. Dat was jammer, want er stond een puike band op het podium. De snoeiharde death metal werd op een energieke manier aan het publiek gepresenteerd. Die enthousiaste houding zorgde er ook voor dat het publiek snel enthousiast raakte. De in de jaren ’80 opgerichte formatie is still going strong.Broken Hope, Baroeg, Rotterdam

Broken Hope

Na Broken Hope was het de beurt aan Origin. Origin staat natuurlijk bekend om hun extreme death metal, waarbij het geniale drumwerk van de van zijn lange krullen ontdane John Longstreth zelfs buiten het genre om lof toegezwaaid krijgt. Deze woensdagavond in de Baroeg stond Origin maar als drietal op het podium. Geen bassist. En eerlijk, deze werd niet gemist. De veelvuldige interactie tussen de zanger en het publiek, zorgde ervoor dat de focus niet op het afwezige maar op het aanwezige lag. Daarbij gold ook dat Origin als vanouds superstrak klonk. Daarbij maakte het niet uit of het afgelopen jaar verschenen Unparallelled Universe of ouder werk werd gespeeld. Misschien had de gitaar iets harder kunnen klinken, maar op deze wijze kon elke aanwezige tot in de details van het fenomenale drumwerk genieten.Origin, Baroeg, Rotterdam

Origin

De afsluiter van de avond was Misery Index. Wederom een band die geen introductie nodig heeft. Het viertal reist langs de Europese podia met een nieuwe single op zak, ‘I Disavow’. Dat nummer ontbrak dan ook niet in de setlist. Toch bestond het merendeel van de set van Misery Index uit tracks van het in 2010 verschenen Heirs To Thievery. Dat is misschien wel opvallend, omdat de meest recente studioplaat, The Killing Gods, maar met één track was vertegenwoordigd. De extreme death metal, waarbij de bassist en één van de twee gitaristen de vocalen afwisselen, bevatte veel energie. Die energie sloeg duidelijk over op het publiek, welke duidelijk geen voorkeur had voor oud of juist recent werk. Een flinke pitt tussen de palen van de Baroeg bleef dan ook niet uit. Misery Index speelde ongelooflijk strak, als altijd. Hierdoor kon men alleen maar genieten en opgaan in de show.Misery Index, Baroeg, Rotterdam

Misery Index

De drie death metal bands maakten de verwachtingen waar. Die conclusie kon na afloop getrokken worden. Zowel de bands zelf als het opgekomen publiek was content met deze avond. Het was een woensdagavond puur metalgenot.

Meer foto's op Facebook.

Mike Patton + Dave Lombardo = Dead Cross. Die formule moet inmiddels wel bekend zijn bij de metalhead. De iconen van respectievelijk Faith No More en Slayer Afgelopen jaar kwam hun debuutplaat uit, terwijl dit jaar een 10” is verschenen. Na fenomenale shows op Graspop Metal Meeting en Hellfest was het op dinsdag 26 juni de beurt aan de Effenaar te Eindhoven. White Room Reviews was erbij.

Voordat het de beurt was aan Dead Cross, speelden de labelgenoten Dälek. Dat labelgenoten niet direct betekent dat het ook stijlgenoten zijn, was duidelijk. Dälek bleek een duo dat bestaat uit een dj en mc. Die laatst genoemde rapte er flink op los, terwijl hij ondertussen ook nog middels wat knopjes de muziek van bijgeluiden voorzag. Dat menig metalhead het lastig te verteren vond, resulteerde in veel stilstaande bezoekers. Een klein deel wist echter wel raad met de muziek van Dälek. Onder andere de voor de bijgevoegde foto’s verantwoordelijke man vatte het geheel als erg positief op. Dan is het duidelijk dat smaken verschillen.

Dälek

Het was rond half 10 toen ineens vier mannen op het podium verschenen. Vier waar het gros van de bezoekers speciaal voor was gekomen. Dead Cross. Mike Patton ging snel startklaar staan zodat de furie kon beginnen. ‘Seizure And Desist’ zette de zaal in vuur en vlam. De opener van Dead Cross werd daarna snel gevolgd door ‘Idiopathic’ en ‘Obedience School’. Dat Dead Cross het eerste album bijna van begin tot eind qua volgorde als op de plaat zou spelen, is een publiek geheim. Dat doen ze immers heel vaak. De energie waarmee Mike Patton over het podium beweegt, is aanstekelijk. Echter, bassist Justin Pearson en gitarist Michael Craine doen er niet voor onder. En dan is er nog Dave Lombardo. De heerser van de dubbele bass bleek ook tijdens de show in de Effenaar nog altijd een heerser achter zijn kit. Mike Patton en Justin Pearson spraken nog hun bewondering uit over de kunsten van Lombardo. Die laatst genoemde komt overigens ook nog zelf aan het woord als Mike Patton hem een grap laat vertellen. Dat gebeurt in het Spaans.
Een van de meest opvallende momenten uit de set van Dead Cross was het moment dat Mike Patton na een matige reactie van het publiek op een tracks die niet bij iedereen bekend is, aankondigt dat ze het dan nog wel een keer spelen. In tegenstelling tot wat iedereen dacht, speelde Dead Cross het nummer nogmaals. Helemaal. Daarop volgde wel meer applaus.
Op dat moment waren van Dead Cross alleen nog ‘Gag Reflex’ en de single ‘Church Of The Motherfuckers’ te spelen. Daarna was het over. Tenminste, het viertal ging van het podium. Bij terugkomst volgde na wat noise Slayers ‘Raining Blood’ om deze te eindigen in ‘Epic’ van Faith No More. Het slotakkoord was Dead Cross’ versie van Dead Kennedy’s’ ‘Nazi Punks Fuck Off’. Die werd dan weer wel luidkeels meegebruld door de menigte.
Rond half elf was het gedaan. De band ging onder luidt applaus van de bühne, waarbij Justin Pearson via de voorkant vertrok om nog door het publiek te dansen. Dead Cross had de hoge verwachtingen meer dan waargemaakt. Vier sublieme muzikanten die samen elkaars krachten alleen maar versterken. Dead Cross is misschien wel genialer dan menig aardbewoner door heeft.Dead Cross Effenaar

Dead Cross

Meer foto's binnenkort op onze nieuwe Facebook-pagina. Like die hier.

Het kwam voor velen als een complete verrassing: Hatebreed naar de Mezz in Breda. Toen de aankondiging was gedaan, ging er gelijk een buzz van enthousiasme door de regio. Zaterdag 9 juni speelde de Amerikaanse metalband dan in een uitermate goed gevulde Mezz. White Room Reviews was er ook bij.

Foto's: Bastiaan R.
Tekst: Ralf W.

Vooraf werd er nog gekscherend door een Belgische fan gesteld dat hij er niet van op zou kijken dat er hier uitgeklede versies van Hatebreeds klassiekers te horen zouden gaan zijn. De opstelling getuigde van een setting waar geen ruimte was voor akoestische meuk. Hatebreed is Hatebreed en die band hoort te knallen. Voor het opgekomen publiek betekende dat dat er minder ruimte was om te knallen. Juist, barriers. Misschien op wens van de artiest, maar zeker niet op die van de fan.
Ondanks de mindere ruimte kon de pret niet gedrukt worden. Hatebreed in Breda. Die gedachte zorgde ervoor dat een deel van het publiek pas besefte dat het geen droom was toen Jamey Jasta en zijn kompanen op het halfronde podium verschenen. Hatebreed stond inderdaad in Breda. Het poppodium heeft in het verleden al vele bands zien komen en gaan, maar bij Hatebreed stond de zaal toch echt in vuur en vlam.Hatebreed Mezz breda

Dat Hatebreed live zo’n sensatie is, is vooral te danken aan hun energieke shows. Dat frontman Jamey Jasta daar een belangrijke rol in speelt, is een publiekelijk geheim. Hij zweept haast non-stop het publiek op. Daarbij geldt ook nog dat de muziek zowel in de smaak valt bij de hardcorefans als de metalheads. Hierdoor was er ook een breed georiënteerd publiek binnen de muren van de Mezz.
De setlijst van de avond ging langs alle studioplaten. Jamey Jasta gaf aan dat dit ook mogelijk was, omdat Hatebreed de tijd had om te spelen. Dat zou een dag later op Download heel anders zijn. Hij liet weten dat Hatebreed daar slechts een half uur had om het publiek gek te maken. Een voordeel voor de mensen in Breda. Naast werk van het in 2016 via Nuclear Blast uitgekomen The Concrete Confessional betekende dat dus ook dat all-time favourites als ‘This Is Now’, 'Proven', ‘I Will Be Heard’ en ‘Destroy Everything’ de Mezz op zijn grondvesten liet trillen.Hatebreed Mezz

Toen Hatebreed klaar was, waren ze ook echt klaar. Geen toegift. Misschien kunnen andere bands daar van leren. De set was überstrak en ging in een goed tempo door. In dat kader is het mooi dat het daarna ook klaar is. Het publiek kon toen gerust op adem komen en bij de daarvoor bestemde punten bier bemachtigen en vol trots napraten met andere fans, want zij waren er allemaal bij toen Hatebreed in Breda neerstreek.

Meer foto's binnenkort op Facebook.

Adreswijziging

Let op: het adres van de redactie is veranderd. Check hiervoor 'contact', onderaan deze site. 

Like us on Facebook

Wij zoeken jou!

Wij zijn op zoek naar enthousiaste muziekliefhebbers om ons team te versterken. Mail ons voor verdere informatie.

  • Sign in with Twitter

Zoek

Doorzoek White Room Reviews advanced