Reviews

Overdrivers (FR)
14 uur 54 min geleden
Whispering Sons (BE)
17 uur 8 min geleden
Vinyl Floor (DK)
17 uur 28 min geleden
Acrid (NL)
19 uur 25 min geleden
Benighted (FR)
20 uur 27 min geleden
Threshold (UK)/ The Silent Wedding (GR)/ Maxxwell (CH)
21 uur 43 min geleden
Soulfly (USA)
1 dag 1 uur geleden
Embers of Oblivion (NL) + Acrid (NL)
2 dagen 15 uur geleden
Paceshifters (NL)
6 dagen 12 uur geleden
Einherjer (NO)
6 dagen 12 uur geleden
Nirnaeth (FR)
6 dagen 13 uur geleden
The Sore Losers (BE)
1 week 18 uur geleden
Summer Storm (FR)
1 week 18 uur geleden
Kadavar (DE)
1 week 20 uur geleden
Delise (NL)
1 week 22 uur geleden
Moonshine Oversight (FR)
1 week 22 uur geleden
Thorium (BE)
1 week 23 uur geleden
Last Of Us (BE)
1 week 1 dag geleden
Møster! (NO)
1 week 3 dagen geleden
Drop Dead (FR)
1 week 3 dagen geleden
Enemy Of The Enemy (FR)
1 week 3 dagen geleden
Genus Ordinis Dei (IT)
1 week 3 dagen geleden
Ottone Pesante (IT)
1 week 3 dagen geleden
Gang (FR)
1 week 4 dagen geleden
Shining (NO)
1 week 5 dagen geleden
Minsk (USA)/ Zatokrev (CH)
1 week 6 dagen geleden
The Joy Formidable (UK)
1 week 6 dagen geleden
Thron (DE)
1 week 6 dagen geleden
Dead End (NL)
2 weken 15 uur geleden
Asbest (CH)
2 weken 16 uur geleden

Ottone Pesante is een Italiaans trio dat heavy brass muziek maakt. U leest het goed; heavy brass. Wat dat is? Dat is eigenlijk een pot metal muziek alleen dan zonder gitaren en zang, maar met trombone, trompet en drums. Om Ottone Pessante een kans te geven, zal je een beetje open minded moeten zijn en van enig experiment moeten houden. Wanneer dit het geval is, kan dit tweede album genaamd Apocalips je wellicht in positieve zin verrassen.

Want om eerlijk te zijn weten de drie heren het te presteren om met de trombone en trompet een dreigende sfeer te creëren die de naam van het album zeker eer aan doet. De blaaspartijen hebben een hypnotiserende werking en vormen een soort van organische massa die je opzuigt in de muziek. Ondersteund met de veelal snelle drumpartijnen, waarbij blastbeats niet geschuwd worden, wordt de luisteraar met tracks als Bleeding Moon en Locusts’Army meegenomen op een achtbaanrit richting de Apocalips. Erg apart (in positieve zin) vormt de vijfde track genaamd The Fifth Trumpet. Dit nummer klinkt anders dan de andere tracks, vanwege het symfonische karakter en het feit dat dit de enige track met vocalen (lees blackmetal screams) is. Deze worden verzorgd door niemand minder dan Travis Ryan van Cattle Decapitation.  Aangekomen bij de laatste track van het album genaamd Doom Mood, wordt er gas terug genomen om je mee te nemen op een ruim dertien minuten durende treurmars, die het einde van het album en symbolisch het einde van de Apocalips inluidt.

Mijn conclusie is dat Ottone Pesante een zeer positieve indruk achterlaat met dit album. Nergens wordt de muziek té chaotisch en eenmaal gewend aan de trombone- en trompet klanken, mis je eigenlijk nergens elektrische gitaren. Tot slot wil ik nog benadrukken dat dit geen metalalbum is, maar wel het karakter van een metalalbum heeft. Dat maakt dat Apocalips niet alleen mensen die van experimentele muziek houden kan bekoren, maar de metalfan die het eerder aangehaalde experiment niet schuwt, ook over de streep kan trekken. Interessante materie!

Adreswijziging

Let op: het adres van de redactie is veranderd. Check hiervoor 'contact', onderaan deze site. 

Festerfest

Like us on Facebook

Wij zoeken jou!

Wij zijn op zoek naar enthousiaste muziekliefhebbers om ons team te versterken. Mail ons voor verdere informatie.

  • Sign in with Twitter

Zoek

Doorzoek White Room Reviews advanced